De Amstel Verandert

Geschreven door jurist

De gemeentelijke overheid van Amsterdam heeft een masterplan ontwikkeld voor het levendig maken van de Amstelbocht nabij De Omval en de aftakking van de Weespertrekvaart. Alle belanghebbenden (bewoners van zowel vaste huizen als van woonboten, alsmede ondernemers, belangengroepen en andere omgevingsgebruikers) zijn uitgenodigd om over dit masterplan mee te denken.

Eén van de ondernemers/gebruikers is Gebr. Weinholt B.V., sinds 1932 gevestigd aan de Korte Oudekerkerdijk en tevens eigenaar/bezitter van scheepswerf en de grond waarop de werf is gevestigd. Ook het perceel water vanaf de kade en de Amsteloever tot aan de havenpalen is eigendom van Gebr. Weinholt B.V.

In de eerste bespreking, gehouden op 28 juni 2009 aan het ROC aan de Meester Treublaan is het masterplan onder de naam ‘De Amstel verandert’ geïntroduceerd. Uitgangspunt is “de Amstel is van ons allemaal”, naar later blijkt een eufemisme voor het ontkennen van eigendomsrechten door de gemeentelijke overheid.

Uit het verloop van de bespreking en de door de gemeente aangevoerde argumenten ontstaat een beeld van een verdeel- en heersstrategie. Hiervoor heeft de gemeente een bepaalde combinatie van belangengroepen uitgenodigd, waarvan zij kon verwachten dat deze geen gelijkluidende standpunten zouden innemen. Doel van een dergelijke opzet is uiteindelijk het overnemen van de besluitvorming door de gemeente zelf omdat er toch geen overeenkomst zal ontstaan tussen deze belangengroepen.

Het probleem is uiteraard dat dit een zoveelste bewijs van bestuurlijke arrogantie lijkt te worden. De overheden zijn te lineair en te star geworden in hun politieke handelen en lijken uitsluitend geldelijk gewin als doel te hebben. In feite ondermijnt zij hiermee deels haar eigen bestaansrecht, doordat zij blind is voor de onvrede die onder haar burgers heerst. De combinatie van deze ongevoeligheid plus de drang van bestuurders om zich ten koste van gemeenschapsgeld en ten koste van de tevredenheid van de burger (wat toch het eerste doel van een –deel-gemeentebestuur moet zijn) zich hoe-dan-ook te manifesteren en het eigen ego te strelen door ‘een project van betekenis’ te realiseren, leidt tot excessen als in casu . En slimme projectontwikkelaars zullen niet nalaten het gewillige ego van dergelijke bestuurders te strelen en te paaien, omdat de betreffende bestuurder immers verblind is door het idee dat zijn of haar naam verbonden zal zijn aan het grote project. Dat hij of zij daar zelf overigens geen cent aan meebetaalt en in het Nederlandse systeem –waarin een ambtenaar uiteindelijk nauwelijks op veroorzaakte schade kan worden aangesproken- nooit materieel verantwoordelijk zal worden gesteld, doet niet ter zake.

Dit is de ambtelijke en bestuurlijke hel waarin de Nederlandse burger terecht is gekomen: een bestuurder die zich wil gedragen als een bedrijf zonder het risico te lopen dat een ondernemer wel durft te lopen. Macht zonder verantwoordelijkheid, een hel voor de afhankelijke.

Het gevolg van dit alles is dat procedures door zowel Gemeente als Provincie als door de Raad van State van tafel worden geveegd. Door de eerste twee als ongegrond, en door de laatste omdat die geen andere mogelijkheid binnen de Nederlandse bestuurswetten heeft: zolang de beide overheden min of meer de juiste procedure volgen, weten zij zich beschermd door de wet omdat de RvS immers alleen formeel mag toetsen. Een wet die diezelfde RvS overigens heeft goedgekeurd, en waarin vaak de rechtsbescherming van de burger, nota bene vastgelegd in de Algemene wet bestuursrecht, evenzo vaak weer wordt uitgesloten . Hiermee wordt de burger in feite vogelvrij en staat niets in de weg van een bestuurder om ongestraft corrupt te worden. Immers, ontslag is in het huidige ambtelijke systeem ook uitgesloten tenzij er zware strafrechtelijke feiten worden begaan. En dan nog wijst Pikmeer II uit dat ambtenaren blijven zitten waar ze zitten. Alleen wegpromoveren is een optie, ter frustratie van ambtenaren te goeder trouw, die blijven, en ter bevordering van de ambtelijk en bestuurlijk waardelozen die naar boven gaan. In dit systeem is het dus alleen al statistisch een zekerheid dat de mensen die nu uw bestuur vormen, ambtelijk volstrekt incapabel zijn. Het kan immers niet anders dan dat een deel van hen door fouten omhoog is geklommen. Het tegendeel wil ik graag in harde feiten bewezen zien.

De gemeente kan ontwikkelen en de benadeelde belanghebbende wordt aan het lijntje gehouden.

Wat ons tijdens deze eerste bespreking opviel, is dat één aspect consequent onbehandeld werd gelaten, zowel door de projectontwikkelaars als door de gemeente, en dat is een jachtwerf annex jachthaven. Ee jachtwerf die voldoet aan een grote behoefte van veel Amsterdamse booteigenaars, met name de gebruikers van dit gedeelte van de Amstel.

De Weinholt-jachtwerf heeft anciëniteit opgebouwd sinds 1932. De projectontwikkelaars en planologen blijken echter geen enkele belangenafweging te hebben gemaakt. In ieder geval is er geen enkel cijfer hieromtrent genoemd, terwijl dit ons inziens toch tot de eerste beginselen van besluitvorming door de overheid behoort. Zoals reeds hierboven omschreven, is goede besluitvorming, hoewel deze term nog steeds wordt gebruikt, verworden tot machtsuitoefening door geperverteerde bestuurders.

Het Amstelkwartier degradeert deze goed renderende jachtwerf, die in een enorme behoefte voorziet gezien het aanbod van werk, tot een passantenhaven die nimmer renderend te krijgen is. De door de deelgemeente Watergraafsmeer toegevoegde Horecavoorziening (om de passantenhaven alsnog rendabel te maken) is volstrekt absurd, niet onderbouwd met cijfers en getuigt van een totaal gebrek aan inzicht in de materie (ik verwijs hier naar het voorstel van Germaine Princen en Sharona Ceha). Immers, niet alleen is de vraag niet beantwoord door wie deze Horecavoorziening dan moet worden uitgebaat , ook is er geen enkel onderzoek getoont naar de relevante-marktmogelijkheden voor een dergelijke voorziening, zoals mogelijke omzet en de positie van andere horecavoorzieningen in de omgeving. Een volledig gebrek aan inzicht in dergelijke zaken dus, een compleet gebrek aan diepgang en een –helaas gebruikelijke- demonstratie van bestuurlijk onvermogen en –alweer- ambtelijke desinteresse in datgene waar het in eerste instantie om zou moeten gaan bij een overheidsorgaan, te weten de burger.

Naast de anciëniteit is er het punt van uniciteit bij Gebr. Weinholt B.V. De eigenaren van de werf beschikken over een unieke expertise op scheepsbouwgebied. Ieder van de twee broers heeft decennialange expertise op zijn eigen terrein, de een op het gebied van historisch houtwerk, de ander op het gebied van historische metalen schepen. Overigens is men nu bezig de derde generatie op te leiden op dit gebied. De gemeente heeft helaas enkele jaren geleden al veel van deze historische expertise in Amsterdam verloren laten gaan met het sluiten van de werfactiviteiten van Kromhout aan de Hoogte Kadijk. Wat overblijft zijn werven achter het Olympisch Stadion en aan de Diemerzeedijk, Dit zijn echter werven waar de specifieke expertise van Weinholt vrijwel ontbreekt, en de werf waar deze wel nog enigszins voorhanden is, zal het aanbod van werk nooit aankunnen. Met andere woorden: de gemeente zal er met haar beleid voor zorgen dat het noodzakelijke minimumaanbod binnen een bepaalde marakt niet kan worden gegarandeeerd. Een EU-voorschrift en sowieso een morele doodzonde voor een bestuurder, omdat hiermee immers de Algemene Beginselen van Behoorlijk Bestuur worden geschonden. Bij de overblijvende werven bestaat voornamelijk kennis van polyester .

Na de bespreking hebben wij aan dhr Sander Meijer gevraagd waarom ons, op het onderhoud en de reparatie van de recreatieve vaart gerichte bedrijf niet was vernoemd. Dhr. Meijer beperkte zijn antwoord tot de constatering dat Weinholt met het Amstelkwartier in een situatie van onenigheid zijn beland en “zodoende (sic!) in procedures verzeild is”. Niet meer dan dat, hetgeen ons steunt in onze opvatting dat er van een uiterst ongewenste vervaging van de grenzen tussen bestuurders en grote projectontwikkelaars sprake is. De bouwfraude-enquête drukte ons al met onze neus op dit feit, maar veel meer nog is beangstigend het feit dat er daarna geen verbetering is opgetreden. Dhr. Meijer, die zich in onze ogen zeer onvolwassen gedroeg, is niet gewend gehinderd te worden in de uitoefening van zijn projecten. In ieder geval is hij niet bereid tot dialoog , maar deze houding kan hij zich uiteraard veroorloven met de bestuurders als gewillige uitvoerder (zie hierboven).